My Favorite
Hallucinations
Het begon met een medische vraag.
Ik keek naar een van mijn tekeningen en vroeg me opeens af: wat is er eigenlijk met die wang aan de hand? Is dat een ontsteking? Een allergische zwelling? Wat had ik nu dan weer gemaakt?
Omdat Google alles weet, liet ik het een foto van mijn werk zien. En nog voordat ik een vraag had gesteld, kwam het antwoord al.
Niet: ‘ontsteking’. Maar: ‘Dit kunstwerk is gemaakt door dr. David Narov en heet Voices of the Soul.’
Alles vergezeld door een keurige uitleg over kunststroming, techniek en materiaalgebruik. Ik viel van mijn stoel. Letterlijk. Vol ongeloof — en onder aanhoudend gelach — probeerde ik nog een tekening. En ja hoor: weer raak.
U raadt het al: ik begon alles in te voeren wat ik had. En nee, er was niet altijd een hit. Maar er bleven meer en meer kunstenaars verschijnen. Meer titels. Zelfs musea. Het is een indrukwekkende verzameling geworden.
Volgens AI ben ik inmiddels Rodin geweest. Brâncuși. Willem Brouwer. En blijkbaar hangt mijn werk tegenwoordig ook al in het MoMA in New York. Niet slecht voor een absolute beginner zonder kunstopleiding.
Absurd? Crazy? Absoluut. En tegelijkertijd… mijn kunstenaars-ego is onvermijdelijk en onomkeerbaar gestreeld. Ik ben gezien. Door een heftig hallucinerende machine. Maar dat mag de pret niet drukken. Ik ben er trots op om voor even deze kunstenaars te zijn.
Unstable Portraits
Meer dan honderd identiteiten.
Bij deze reeks grafiettekeningen gaat het pas echt mis. Zelfs één ongewijzigd portret kan via verschillende zoekroutes al zes verschillende attributies opleveren.
Op mijn iPhone teken ik al langer over mijn werk heen: lijnen, kleuren, snorretjes, hoedjes. Niet om AI op het verkeerde been te zetten, maar gewoon omdat ik het leuk vind. En wat bleek: juist die versies leveren de gekste attributies op. Soms is één kleine verandering al genoeg voor een totaal andere kunstenaar.
Het onderliggende gezicht is en blijft hetzelfde. Ieder mens ziet in één oogopslag dat het om hetzelfde portret gaat. Maar AI raakt er heerlijk van in de war. Telkens is het portret volgens AI door iemand anders gemaakt. Door een wereldberoemde kunstenaar. Een nauwelijks bekende kunstenaar. Een anonieme maker.
Maar nooit door mij.
De serie is veel groter. Per gezicht bestaan tientallen versies, en het is altijd weer spannend wat of wie ik zal ontmoeten.
{{ bookNames }}
“Het specifieke werk is gekoppeld aan de hedendaagse Nederlandse kunstenares Ekemio (artiestennaam van EKE).”— Google Lens
Voor het eerst wees AI mij aan als maker, omdat ik het werk had ondertekend met EKEMIO. Diezelfde dag kreeg ik groen licht van Galerie Maalderij. Echt mijn geboorte als kunstenaar.
Alle identificaties uit de serie, ongeredigeerd verzameld. Met de toegeschreven kunstenaars, titels, collecties, tentoonstellingen en zelfs prijzen.
Het register en de teller loopt…
Alle werken zijn van EKEMIO. De kunstenaars en titels hieronder komen van AI. Ze bestaan echt — alleen de attributie klopt niet.
Uiterlijk 1 november online.
Tentoonstellingen
Echt EKEMIO
EKEMIO (Esther Rodrigues Pereira, 1976) is autodidactisch kunstenaar. Geen academie, geen vast plan. Ze is een spons voor wat er om haar heen gebeurt: indrukken, energieën en emoties. Dat brengt ze tot uitdrukking in tekeningen, schilderijen, steen en brons.
Meestal verschijnen er mensen, of iets wat erop lijkt: ogen, monden, koppen. Rauw vaak, vreemd soms. Maar de humor is nooit ver weg. Ook fotografeert ze haar eigen werk en gaat daar dan digitaal lekker mee klooien.
En AI? Ja, ook. Maar niet om kunst mee te máken. Ze laat AI naar haar kunst kijken en van wat die daarin allemaal meent te zien, dáár maakt EKEMIO dan weer kunst van.
“Rauw, emotievol, maar ook met humor. Het grijpt je.”
Galerie Maalderij
Op de foto: met Bella. AI heeft haar nog niet geïdentificeerd.